Hé, Hallo! Hoe was je Zondag op Maandagnacht? Lekker geslapen? Wel? Oh Lekker gedroomt? En ik? Nou nee..

Voor sommige van ons niet. Eigenlijk is het leukste van werken bij een ISP zijn tegelijkertijd ook het -soms minder leuke-  van werken bij een ISP; De verantwoordelijkheid.

Veel collega-providers zullen dit ongetwijfelt herkennen. Dagelijks schieten de mails met ‘Werkt het al’ of ‘Kun je dit voor me doen ? zsm anders kan ik niet vooruit’ voor onze neus voorbij.  Soms met bedankjes als je het gedaan hebt, soms zelfs met een reply dat je het niet goed gedaan hebt en je compleet afgezeikt word. Leuk en minder leuk.

Eigenlijk zorgen Netwerk-systeem-engineers/beheerders/supporters/netwerkfanatics ervoor dat alle dingen blijft draaien. Alle sites groot of klein worden uiteindelijk toch door een systeembeheerder danwel een team van systeembeheerders onderhouden. De branche maakt alles mogelijk en onderhoud het ook; Van het online bestellen van boodschappen tot het realiseren van een chatsessie tussen 2 vrouwen die aan het bespreken zijn welke jongen ze leuk vinden. De backbone van de maatschappij noem ik het soms maar.

Vaak worden we verkeerd begrepen,  vaak is “simpel de server maken” uren werk voor ons of zweterige nachten in het datacentrum. En soms, ja héél soms dan zijn treft het noodlot ons allemaal.

Zoals afgelopen Zondag-op-Maandagnacht.  Powerfailure in het GrafiX DC. Paniek alom. Allhoewel ik van mening ben dat GrafiX een provider is die het erg goed doet en verstand van zaken heeft trof helaas het noodlot hun van een power outage. Gevolg. 1e en 2e etage offline. Honderden, zoniet duizenden servers offline.

1 voor 1 komen alle systeembeheerders binnen. Het voelt alsof de FBI binnen komt lopen op een crime scene. Je weet dat de specialists aanwezig zijn die verstand hebben van zaken en je maar beter niet in de weg kunt staan.  de een verantwoordelijk voor 5 servers de ander voor 50-100 en soms zelfs 500 of meer.

Maar in de loop van de nacht, kunnen we het niet alleen. En dan komt de collegaliteit naar boven. Alom worden systeembeheerders door andere systeembeheerders geholpen. Het lenen van schroevendraaiers en andere gereedschappen is geen enkel probleem. Normaal als je alleen zit in een datacentrum en je hebt geen schroevendraaier bij je..tjah.. daar zit je dan. moederziel alleen en het is 5u snachts.

Maar daar stopt het niet, telefoontjes vliegen heen en weer. “Kun je voor mij 2 voedingen meenemen”. “Natuurlijk, geen probleem” klinkt het.  Providers die normaal platgooien met aanbiedingen helpen elkaar en schroeven zelfs voedingen bij in de servers die gesneuvelt zijn om alles zo snel mogelijk online te krijgen. Alles word in werking gestelt zodat Jan met de Pet maar smorgens op zijn E-Mail icoontje kan klikken en dat de mail werkt.

Ook een helpende hand is niet weg, systeembeheerders helpen elkaar heen en weer om alles van elkaar online te brengen. Kennis word overgedragen en tips worden gegeven zodat bij de volgende reboot wél de server doorstart.

Aan het eind van de middag van zon storings-nacht zit elke systeembeheerder er uitgeput bij. De zogenaamde datacentrum-kater. Een mengelmoes van airco-lucht, electronica en een continue vraag naar concentratievermogen put elke systeembeheerder uit. 2 uur in het datacentrum voelt aan als een hele morgen werk zegt men wel eens.

Als de avond komt, is het tijd om huiswaarts te gaan en te gaan slapen. Vroeg in bed, want de volgende morgen moeten we allemaal weer opstaan om het te laten draaien. Want we blijven allemaal immers de backbone van de maatschappij!

This entry was posted on Tuesday, August 28th, 2007 at 10:27 pm and is filed under Datacentrum, ISPLife, Tech. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.